Dzień dwudziesty trzeci: Amposta – Tarragona

O drugiej w nocy obudził mnie deszcz. Przez komary namiot stał byle jak, więc wyskoczyłem z niego prędko i pośpiesznie próbowałem naciągnąć tropik i wiązać odciągi. Nie poszło najgorzej i do rana w namiocie pozostało sucho.

Przedpołudniowe słońce pokazało deltę w nowym świetle. Nie wyglądała już tak okropnie, te rozległe (potrzebowałem przejechać 35 km, żeby je pokonać), zalane wodą po kostki, równiny, z charakterystycznym smrodkiem gnijących roślin miały w sobie jakiś urok.

A potem to już klasyka, kilometry ścieżek wzdłuż plaż i palm, potem kilometry szosy z podjazdami i zjazdami, ale już takimi nieśmiałymi. Tylko silny wiatr czynił te kilometry męczącymi.

Wieczorem dotarłem do mety etapu, kempingu wciśniętego w wąski pas pomiędzy morzem a biegnącą grzbietem linię kolejową. Ciekawe, co bardziej nie da mi spać: pociągi czy szum morza?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.